Vuna

Objavljeno · 12. 10. 2012 · Povijest

Glavni prihodi livanjskog puka dugo su dolazili od stočarstva. Već 1906. godine u livanjskom kotaru popisano je 108.069 ovaca (danas oko 10 tisuća) i 26.512 koza. Livno je trajno nosilo prvenstvo po izvozu vune u BiH. Striženje ovaca i vlačenje vune na selu, a pranje vune u gradu bilo je neka vrsta narodne svečanosti.

Trgovci bi kupovali neopranu vunu od stočara, a u pranju vune na Bistrici sudjelovalo je sve što je bilo nezaposleno u čaršiji. Za pranje vune u rijeci služili su pleteni koševi od pruća, koji bi se koncem utvrdili u dno rijeke i natrpali vunom. Za kolac se držao onaj koji je u košu »ćapkao”, neprestano gazajući po vuni, koju je voda ispirala. Oprana bi se vuna izbacivala na obalu, gdje bi se razastIrala i sušila. Osušena vuna se trpala u velike vreće za prijevoz u druga mjesta. Za vrijeme austrougarske uprave vuna se najviše otkupljivala za potrebe sarajevske ćllimare.